هستی
جمعه, ۱۰ خرداد ۱۴۰۴، ۱۱:۱۰ ق.ظ
گاهی مثل نسیم، یک اندوه می فرستی و می روی
گاهی به خواب می آیی
گاهی ...
اما رها نمی کنی
- ۰۴/۰۳/۱۰
به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش
که نیستی است سرانجام هر کمال که هست
سلام خوش آمدید
پاسخ:
که ناپیداییش از شدتش کم نمی کنه
که ناپیداییش از شدتش کم نمی کنه
چه تصویر قشنگی از یه حضورِ کمرنگ اما همیشگی کشیدی. مثل یه خاطره که هر از گاهی سرک میکشه و نمیذاره فراموش بشه
پاسخ:
حسن تعبیر در حد خرد جمعی هوش مصنوعی!👏
حسن تعبیر در حد خرد جمعی هوش مصنوعی!👏
سلام و درود
همچنان ادامه دارد...؟
زبان آدمی قاصر است از وصف خیلی اتفاقات...
انشالله خیر هست
پاسخ:
پیرو اون بحث درباره جدی گرفتن نشانه ها و پیوند زدنشون با آگاهی
پیرو اون بحث درباره جدی گرفتن نشانه ها و پیوند زدنشون با آگاهی
ثبتش کردم اندوه رو
بهش دقیق شدم
ولی تا نرفتم حرم، نفهمیدم چقدر عمیق بوده
انسان باید هر هفته پاتوق اشک داشته باشه
اشک، حجامت روحه
چقدر زیبا
پاسخ:
والا....
والا....
کاش این اشکی که میگید سرازیر بشه.
و اگه سرازیر شد رفیق نیمه راه نشه.
خوشا به حالتان که با اشک ریختن عجین هستید.
با من بیگانه است. لیاقت داشتنش را ندارم.
پاسخ:
خب احتمالا نشکستید و نشکستند شما را
خب احتمالا نشکستید و نشکستند شما را
درست رفتید که درستید و نشکسته لابد
خبطی نکردید که خبت بشید
متاسفانه کاملا برعکس هست
دل همراهی نمیکنه هنوز
دل هنوز شک به حق دارد
دل شک به توکل دارد
دل شک به غیب و عالم یقین دارد
سنگ ما تراش خورده اما عیارش مشخص نشده
پاسخ:
بالاخره از این دری که می کوبید ، سری بیرون خواهد آمد
بالاخره از این دری که می کوبید ، سری بیرون خواهد آمد
از در خانه دل
وقتهای طلایی ، لحظه های ناب
انشالله
یه حضور ناپیدا....
چقدر واقعی بود این حس